معماری پل آبکار راوی بخش مهمی از تغییر و تحولات سه دهه معماری در کشور ایران است. از گرایش‌های معماری آغاز قرن بیستم، از جمله سبک آرت‌دکو، تا گسترش همه‌جانبه معماری سبک بین‌المللی در دو دوره قبل و بعد از جنگ دوم جهانی. آبکار طی سه دهه، شیوه اختصاصی خود را در طراحی ساختمان‌های آجری به یادگار گذاشت؛ شیوه‌ای که ضمن موثر بودن در روند معماری معاصر ایران، آثار منحصربه‌فردی نیز در سیمای شهر تهران محسوب می‌شد.
او همچنین بناهای عمومی بسیاری از جمله ساختمان جهان، سینما نیاگارا، کلیسای گورستان ارامنه کاتولیگ، کلیسای گریگور لوساووریچ و ساختمان‌های ادارات کل دارایی را طراحی و اجرا نمود. اما بسیاری از این آثار به بهانه نوسازی تخریب شده‌اند و تخریب آن‌ها هنوز هم ادامه دارد.