چنانچه بخواهیم راوی تحولات معماری در دوره معاصر و شکل‌گیری جریان مدرنیسم در ایران باشیم، به نظر می‌رسد باید از آغاز راه بیشترین سهم را برای فعالیت بی‌وقفه رلان دوبرول طی یک دوره هفت ساله قائل شویم. دوبرول پس از گورکیان که شعله جریان مدرنیسم در ایران را برافروخت، مشعل فروزان آن را به دهه سوم آغاز قرن حاضر (دهه 1320) سپرد. سهم او برای ایجاد بناهای موسسات تمدنی جدید بیش از هر معمار دیگری بوده و نقش کلیدی در انتقال جریان معماری آرت دکو به‌سوی مدرنیسم را او ایفا نموده است. او، در‌عین‌حال، همچون گورکیان، پیشقراول جریان رادیکال مدرنیسم در طراحی بناهای مسکونی پایتخت به‌شمار می‌رود. دوبرول صرفا آرشیتکت بناهای نوبنیاد نبود، بلکه در شکل‌گیری طرح‌های آمایش خصوصا در محله وزارتخانه‌های پایتخت نقش محوری داشت. او در حوزه آموزش معماری نیز سرآمد بود، و از بنیان‌گذاران آموزش معماری به‌روش مدرسه بوز_آر در ایران به‌شمار می‌رود. روایت حضور و فعالیت رلان دوبرول بخش مهمی از تاریخ معماری دوران تحول در ایران را شکل داده است.