کریم طاهرزاده بهزاد از معماران پیشگام آغاز قرن در ایران است. او در زمان تبعید از آزادیخواهان مشروطه در سال 1286 شمسی(1908 میلادی) مجبور به ترک وطن شد؛ و در دوران مهاجرت در دانشکده هنرهای زیبای استانبول و آکادمی معماری برلین به تحصیل معماری پرداخت. در سال 1305 از اولین آرشیتکت‌های ایرانی تحصیل‌کرده بود که به ایران بازگشت و به فعالیت معماری پرداخت.
اولین اثر طاهرزاده در ایران یعنی آرامگاه فردوسی تجلی دیدگاه گرایش‌های باستانی، تاریخی و هویت ایرانی بود. او با استفاده از عناصر و موتیف‌های محلی و غیرمحلی توانایی خود را در ارائه شیوه‌ای جدید در معماری به نمایش گذاشت. گزینش آزاد در تزئینات و استفاده از موتیف‌ها و عناصر شیوه‌های مختلف برخی بناها از جمله بیمارستان شاهرضا در مشهد او را به سوی نوعی معماری که رنگ و بوی محلی دارد، رهنمون ساخته است. بناهای او گرایش به جریان معماری آرت‌دکو با مراجع بین‌المللی را ارائه می‌نماید.