پل آبکار

پل آبکار در سال ۱۲۸۸ شمسى (۱۹۰۹ میلادی) در شهر تهران و در یک خانواده ارمنى به دنیا آمد. وى براى ادامه تحصیلات عالیه به مدرسه سن-لوک اسکاربیک شهر بروکسل رفت و پس از پایان دوره هفت ساله تحصیلات به میهن بازگشت. آبکار در سال ۱۳۱۷ به استخدام شرکت هوختیف درآمد و در این شرکت ساختمان اصلى پروژه رادیو بى‌سیم را طراحى کرد، که در اردیبهشت سال ۱۳۱۹ افتتاح و بنگاه رسمی سخن‌پراکنى ایران شد.
پس از محدودیت‌هاى ایجاد شده براى شرکت‌هاى آلمانى و خاتمه فعالیت شرکت هوختیف در ایران توأما به استخدام اداره کل وزارت دارایى و ریاست دستگاه نظارت شهربانى کل کشور درآمد و به‌جز طراحى و ساخت تعداد زیادى ساختمان‌هاى مسکونى، بناهاى عمومى بسیارى از جمله ساختمان جهان، سینما نیاگارا، کلیساى گورستان ارامنه کاتولیک، کلیساى گریگور لوساووریچ و ساختمان‌های ادارات کل دارایى را طراحى و اجرا نمود.
معماری پل آبکار راوى بخش مهمى از تغییر و تحولات سه دهه معمارى در کشور ایران است. از گرایش‌هاى معمارى آغاز قرن بیستم، از جمله سبک آرت دکو، تا گسترش همه جانبه معماری سبک بین‌المللی در دو دوره قبل و بعد از جنگ دوم جهانی.